Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Kalendarium

Poniedziałek, 2020-01-27

Imieniny: Anieli, Juliana

Statystyki

  • Odwiedziło nas: 236044
  • Do końca roku: 339 dni
  • Do wakacji: 151 dni

Wymagania programowe na poszczególne oceny przygotowane na podstawie treści zawartych w podstawie programowej, programie nauczania oraz podręczniku dla klasy siódmej szkoły podstawowej To jest fizyka

Kursywą oznaczono treści dodatkowe.

 

Wymagania na poszczególne oceny

 

konieczne

podstawowe

rozszerzające

dopuszczający

dostateczny

dobry

Rozdział I. ZACZYNAMY UCZYĆ SIĘ fizykI

 

Uczeń

  • podaje nazwy przyrządów stosowanych w poznawaniu przyrody

  • przestrzega zasad higieny i bezpieczeństwa
    w pracowni fizycznej

  • stwierdza, że podstawą eksperymentów
    fizycznych są pomiary

  • wymienia podstawowe przyrządy służące
    do pomiaru wielkości fizycznych

  • zapisuje wyniki pomiarów w tabeli

  • rozróżnia pojęcia: wielkość fizyczna i jednostka wielkości fizycznej

  • stwierdza, że każdy pomiar obarczony jest niepewnością

  • oblicza wartość średnią wykonanych pomiarów

  • stosuje jednostkę siły, którą jest niuton (1 N)

  • potrafi wyobrazić sobie siłę o wartości 1 N

  • posługuje się siłomierzem

  • podaje treść pierwszej zasady dynamiki
    Newtona

 

Uczeń

  • opisuje sposoby poznawania przyrody

  • rozróżnia pojęcia: obserwacja, pomiar, doświadczenie

  • wyróżnia w prostych przypadkach czynniki, które mogą wpłynąć na przebieg zjawiska

  • omawia na przykładach, jak fizycy poznają świat

  • objaśnia na przykładach, po co nam fizyka

  • selekcjonuje informacje uzyskane z różnych źródeł, np. na lekcji, z podręcznika, z literatury popularnonaukowej, internetu

  • wyjaśnia, że pomiar polega na porównaniu wielkości mierzonej ze wzorcem

  • projektuje tabelę pomiarową pod kierunkiem nauczyciela

  • przelicza jednostki czasu i długości

  • szacuje rząd wielkości spodziewanego wyniku i wybiera właściwe przyrządy pomiarowe (np. do pomiaru długości)

  • posługuje się pojęciem niepewności pomiarowej; zapisuje wynik pomiaru wraz z jego jednostką oraz informacją o niepewności

  • wyjaśnia, dlaczego wszyscy posługujemy się jednym układem jednostek — układem SI

  • używa ze zrozumieniem przedrostków, np. mili-, mikro-, kilo-

  • projektuje proste doświadczenia dotyczące np. pomiaru długości

  • wykonuje schematyczny rysunek obrazujący układ doświadczalny

  • wyjaśnia istotę powtarzania pomiarów

  • zapisuje wynik zgodnie z zasadami zaokrąglania oraz zachowaniem liczby cyfr znaczących wynikającej z dokładności pomiaru lub z danych

  • planuje pomiar np. długości tak, aby zminimalizować niepewność pomiaru

  • projektuje tabelę pomiarową pod kierunkiem nauczyciela

  • definiuje siłę jako miarę działania jednego ciała na drugie

  • podaje przykłady działania sił i rozpoznaje je w różnych sytuacjach praktycznych (siły: ciężkości, nacisku, sprężystości, oporów ruchu)

  • wyznacza wartość siły za pomocą siłomierza albo wagi analogowej lub cyfrowej, zapisuje wynik pomiaru wraz z jego jednostką oraz informacją o niepewności

  • wyznacza i rysuje siłę wypadkową sił o jednakowych kierunkach

  • określa warunki, w których siły się równoważą

  • rysuje siły, które się równoważą

  • wyjaśnia, od czego zależy bezwładność ciała

  • posługuje się pojęciem masy jako miary bezwładności ciał

  • ilustruje I zasadę dynamiki Newtona

  • wyjaśnia zachowanie się ciał na podstawie pierwszej zasady dynamiki Newtona

 

Uczeń

  • samodzielnie projektuje tabelę pomiarową, np. do pomiaru długości ławki, pomiaru czasu
    pokonywania pewnego odcinka drogi

  • przeprowadza proste doświadczenia, które sam zaplanował

  • wyciąga wnioski z przeprowadzonych

  • doświadczeń

  • szacuje wyniki pomiaru

  • wykonuje pomiary, stosując różne metody pomiaru

  • projektuje samodzielnie tabelę pomiarową

  • opisuje siłę jako wielkość wektorową, wskazuje wartość, kierunek, zwrot i punkt przyłożenia wektora siły

  • demonstruje równoważenie się sił mających ten sam kierunek

  • wykonuje w zespole kilkuosobowym zaprojektowane doświadczenie demonstrujące dodawanie sił o różnych kierunkach

  • demonstruje skutki bezwładności ciał

 

Rozdział II. Ciała w ruchu

 

Uczeń:

  • omawia, na czym polega ruch ciała

  • wskazuje przykłady względności ruchu

  • rozróżnia pojęcia: droga i odległość

  • stosuje jednostki drogi i czasu

  • określa, o czym informuje prędkość

  • wymienia jednostki prędkości

  • opisuje ruch jednostajny prostoliniowy

  • wymienia właściwe przyrządy pomiarowe

  • mierzy, np. krokami, drogę, którą zamierza przebyć

  • mierzy czas, w jakim przebywa zaplanowany odcinek drogi

  • stosuje pojęcie prędkości średniej

  • podaje jednostkę prędkości średniej

  • wyjaśnia, jaką prędkość (średnią czy chwilową) wskazują drogowe znaki ograniczenia prędkości

  • definiuje przyspieszenie

  • stosuje jednostkę przyspieszenia

  • wyjaśnia, co oznacza przyspieszenie równe np.

  • rozróżnia wielkości dane i szukane

  • wymienia przykłady ruchu jednostajnie opóźnionego i ruchu jednostajnie przyspieszonego

 

Uczeń:

  • opisuje wybrane układy odniesienia

  • wyjaśnia, na czym polega względność ruchu

  • szkicuje wykres zależności drogi od czasu na podstawie podanych informacji

  • wyodrębnia zjawisko z kontekstu, wskazuje
    czynniki istotne i nieistotne dla wyniku
    doświadczenia

  • wyjaśnia, jaki ruch nazywamy ruchem jednostajnym

  • posługuje się wzorem na drogę w ruchu
    jednostajnym prostoliniowym

  • szkicuje wykres zależności prędkości od czasu w ruchu jednostajnym na podstawie podanych danych

  • oblicza wartość prędkości

  • posługuje się pojęciem prędkości do opisu ruchu prostoliniowego jednostajnego

  • rozwiązuje proste zadania obliczeniowe związane z ruchem, stosując związek prędkości z drogą i czasem, w którym ta droga została przebyta

  • zapisuje wyniki pomiarów w tabeli

  • odczytuje z wykresu zależności prędkości od czasu wartości prędkości w poszczególnych chwilach

  • oblicza drogę przebytą przez ciało w ruchu jednostajnym prostoliniowym

  • rysuje wykres zależności drogi od czasu w ruchu jednostajnym prostoliniowym na podstawie danych z tabeli

  • posługuje się jednostką prędkości w układzie SI, przelicza jednostki prędkości (przelicza wielokrotności i podwielokrotności)

  • zapisuje wynik obliczenia w zaokrągleniu do liczby cyfr znaczących wynikającej z dokładności pomiaru lub z danych (np. z dokładnością do 2–3 cyfr znaczących)

  • wyznacza prędkość, z jaką się porusza, idąc lub biegnąc, i wynik zaokrągla zgodnie z zasadami oraz zachowaniem liczby cyfr znaczących wynikającej z dokładności pomiaru lub z danych

  • szacuje długość przebytej drogi na podstawie liczby kroków potrzebnych do jej przebycia

  • odróżnia prędkość średnią od prędkości chwilowej

  • wykorzystuje pojęcie prędkości średniej do rozwiązywania prostych zadań obliczeniowych, rozróżnia dane i szukane, przelicza wielokrotności i podwielokrotności

  • wyjaśnia, jaki ruch nazywamy ruchem jednostajnie przyspieszonym

  • wyjaśnia sens fizyczny przyspieszenia

  • odczytuje z wykresu zależności prędkości od czasu wartości prędkości w poszczególnych chwilach

  • rozwiązuje proste zadania obliczeniowe, wyznacza przyspieszenie, czas rozpędzania i zmianę prędkości ciała

  • wyjaśnia, jaki ruch nazywamy ruchem jednostajnie opóźnionym

  • opisuje jakościowo ruch jednostajnie opóźniony

  • opisuje, analizując wykres zależności prędkości od czasu, czy prędkość ciała rośnie, czy maleje

  • posługuje się pojęciem przyspieszenia do opisu ruchu prostoliniowego jednostajnie przyspieszonego i jednostajnie opóźnionego

  • odczytuje dane zawarte na wykresach opisujących ruch

 

Uczeń:

  • odczytuje dane zawarte na wykresach opisujących ruch

  • rysuje wykres zależności drogi od czasu w ruchu jednostajnym prostoliniowym

  • wykonuje doświadczenia w zespole

  • szkicuje wykres zależności prędkości od czasu w ruchu jednostajnym

  • stosuje wzory na drogę, prędkość i czas

  • rozwiązuje trudniejsze zadania obliczeniowe dotyczące ruchu jednostajnego

  • rozwiązuje zadania nieobliczeniowe
    dotyczące ruchu jednostajnego

  • planuje doświadczenie związane z wyznaczeniem prędkości, wybiera właściwe narzędzia pomiarowe, wskazuje czynniki istotne i nieistotne, wyznacza prędkość na podstawie pomiaru drogi i czasu, w którym ta droga została przebyta, krytycznie ocenia wyniki doświadczenia

  • przewiduje, jaki będzie czas jego ruchu na wyznaczonym odcinku drogi, gdy jego
    prędkość wzrośnie: 2, 3 i więcej razy

  • przewiduje, jaki będzie czas jego ruchu na wyznaczonym odcinku drogi, gdy jego prędkość zmaleje: 2, 3 i więcej razy

  • wyjaśnia, od czego zależy niepewność pomiaru drogi i czasu

  • wyznacza na podstawie danych z tabeli (lub doświadczania) prędkość średnią

  • wyjaśnia pojęcie prędkości względnej

  • oblicza przyspieszenie i wynik zapisuje wraz z jednostką

  • określa przyspieszenie w ruchu jednostajnie opóźnionym

  • stosuje do obliczeń związek przyspieszenia ze zmianą prędkości i czasem, w którym ta zmiana nastąpiła ()

  • posługuje się zależnością drogi od czasu dla ruchu jednostajnie przyspieszonego

  • szkicuje wykres zależności drogi od czasu w ruchu jednostajnie przyspieszonym

  • projektuje tabelę, w której będzie zapisywać wyniki pomiarów

  • wykonuje w zespole doświadczenie pozwalające badać zależność przebytej przez ciało drogi od czasu w ruchu jednostajnie przyspieszonym

  • oblicza przebytą drogę w ruchu jednostajnie przyspieszonym, korzystając ze wzoru

  • posługuje się wzorem

  • rysuje wykresy na podstawie podanych informacji

  • wyznacza wartość prędkości i drogę z wykresów zależności prędkości i drogi od czasu dla ruchu prostoliniowego odcinkami jednostajnego

  • oblicza przyspieszenie, korzystając z danych odczytanych z wykresu zależności drogi od czasu

  • rozpoznaje rodzaj ruchu na podstawie wykresów zależności prędkości od czasu i drogi od czasu

 

Rozdział III. Siła wpływa na ruch

 

Uczeń:

  • omawia zależność przyspieszenia od siły działającej na ciało

  • opisuje zależność przyspieszenia od masy ciała (stwierdza, że łatwiej poruszyć lub zatrzymać ciało o mniejszej masie)

  • współpracuje z innymi członkami zespołu podczas wykonywania doświadczenia

  • opisuje ruch ciał na podstawie drugiej zasady dynamiki Newtona

  • podaje definicję jednostki siły (1 niutona)

  • mierzy siłę ciężkości działającą na wybrane ciała o niewielkiej masie, zapisuje wyniki pomiaru wraz z jednostką

  • stosuje jednostki masy i siły ciężkości

  • opisuje ruch spadających ciał

  • używa pojęcia przyspieszenie grawitacyjne

  • opisuje skutki wzajemnego oddziaływania ciał (np. zjawisko odrzutu)

  • podaje treść trzeciej zasady dynamiki

  • opisuje wzajemne oddziaływanie ciał, posługując się trzecią zasadą dynamiki Newtona

 

Uczeń:

  • podaje przykłady zjawisk będących skutkiem działania siły

  • wyjaśnia, że pod wpływem stałej siły ciało porusza się ruchem jednostajnie przyspieszonym

  • na podstawie opisu przeprowadza doświadczenie mające wykazać zależność przyspieszenia od działającej siły

  • projektuje pod kierunkiem nauczyciela tabelę pomiarową do zapisywania wyników pomiarów podczas badania drugiej zasady dynamiki

  • stosuje do obliczeń związek między siłą, masą i przyspieszeniem

  • wskazuje w otaczającej rzeczywistości przykłady wykorzystywania II zasady dynamiki

  • analizuje zachowanie się ciał na podstawie drugiej zasady dynamiki

  • wnioskuje, jak zmienia się siła, gdy przyspieszenie zmniejszy się 2, 3 i więcej razy

  • wnioskuje, jak zmienia się siła, gdy przyspieszenie wzrośnie 2, 3 i więcej razy

  • wnioskuje o masie ciała, gdy pod wpływem danej siły przyspieszenie wzrośnie 2, 3
    i więcej razy

  • rozróżnia pojęcia: masa i siła ciężkości

  • oblicza siłę ciężkości działającą na ciało na Ziemi

  • wymienia przykłady ciał oddziałujących na siebie

  • wskazuje przyczyny oporów ruchu

  • rozróżnia pojęcia: tarcie statyczne i tarcie kinetyczne

  • wymienia pozytywne i negatywne skutki tarcia

 

Uczeń:

  • planuje doświadczenie pozwalające badać zależność przyspieszenia od działającej siły

  • wykonuje doświadczenia w zespole

  • wskazuje czynniki istotne i nieistotne dla przebiegu doświadczenia

  • analizuje wyniki pomiarów i je interpretuje

  • oblicza przyspieszenie ciała, korzystając z drugiej zasady dynamiki

  • rozwiązuje zadania wymagające łączenia wiedzy na temat ruchu jednostajnie przyspieszonego i drugiej zasady dynamiki

  • oblicza siłę ciężkości działającą na ciało znajdujące się np. na Księżycu

  • formułuje wnioski z obserwacji spadających ciał

  • wymienia warunki, jakie muszą być spełnione, aby ciało spadało swobodnie

  • wyjaśnia, na czym polega swobodny spadek ciał

  • określa sposób pomiaru sił wzajemnego oddziaływania ciał

  • rysuje siły wzajemnego oddziaływania ciał w prostych przypadkach, np. ciało leżące na stole, ciało wiszące na lince

  • wyodrębnia z tekstów opisujących wzajemne oddziaływanie ciał informacje kluczowe dla tego zjawiska, wskazuje jego praktyczne wykorzystanie

  • opisuje, jak zmierzyć siłę tarcia statycznego

  • omawia sposób badania, od czego zależy tarcie

  • uzasadnia, dlaczego stojący w autobusie pasażer traci równowagę, gdy autobus nagle rusza, nagle się zatrzymuje lub skręca

  • wyjaśnia dlaczego człowiek siedzący na krzesełku kręcącej się karuzeli odczuwa działanie pozornej siły nazywanej siłą odśrodkową

 

ROZDZIAŁ IV. PRACA I ENERGIA

 

Uczeń:

  • wskazuje sytuacje, w których w fizyce jest wykonywana praca

  • wymienia jednostki pracy

  • rozróżnia wielkości dane i szukane

  • definiuje energię

  • wymienia źródła energii

  • wymienia jednostki energii potencjalnej

  • podaje przykłady ciał mających energię potencjalną ciężkości

  • wyjaśnia, które ciała mają energię kinetyczną

  • wymienia jednostki energii kinetycznej

  • podaje przykłady ciał mających energię kinetyczną

  • opisuje na przykładach przemiany energii potencjalnej w kinetyczną (i odwrotnie)

  • wskazuje, skąd organizm czerpie energię potrzebną do życia

  • wymienia przykłady paliw kopalnych, z których spalania uzyskujemy energię

  • wyjaśnia pojęcie mocy

  • wyjaśnia, jak oblicza się moc

  • wymienia jednostki mocy

  • szacuje masę przedmiotów użytych w doświadczeniu

  • wyznacza masę, posługując się wagą

  • rozróżnia dźwignie dwustronną i jednostronną

  • wymienia przykłady zastosowania dźwigni w swoim otoczeniu

  • wymienia zastosowania bloku nieruchomego

  • wymienia zastosowania kołowrotu

 

Uczeń:

  • wyjaśnia, jak obliczamy pracę mechaniczną

  • definiuje jednostkę pracy – dżul (1 J)

  • wskazuje, kiedy mimo działającej siły, nie jest wykonywana praca

  • oblicza pracę mechaniczną i wynik zapisuje wraz z jednostką

  • wylicza różne formy energii (np. energia kinetyczna, energia potencjalna grawitacji, energia potencjalna sprężystości)

  • rozwiązuje proste zadania, stosując wzór na pracę

  • posługuje się proporcjonalnością prostą do obliczania pracy

  • formułuje zasadę zachowania energii

  • wyjaśnia, które ciała mają energię potencjalną grawitacji

  • wyjaśnia, od czego zależy energia potencjalna grawitacji

  • porównuje energię potencjalną grawitacji tego samego ciała, ale znajdującego się na różnej wysokości nad określonym poziomem

  • wyznacza zmianę energii potencjalnej grawitacji i wynik zapisuje wraz z jednostką

  • porównuje energię potencjalną grawitacji różnych ciał, ale znajdujących się na tej samej wysokości nad określonym poziomem

  • wyznacza zmianę energii potencjalnej grawitacji

  • określa praktyczne sposoby wykorzystania energii potencjalnej grawitacji

  • opisuje wykonaną pracę jako zmianę energii potencjalnej

  • wyznacza doświadczalnie energię potencjalną grawitacji, korzystając z opisu doświadczenia

  • wyjaśnia, od czego zależy energia kinetyczna

  • porównuje energię kinetyczną tego samego ciała, ale poruszającego się z różną prędkością

  • porównuje energię kinetyczną różnych ciał, poruszających się z taką samą prędkością

  • wyznacza zmianę energii kinetycznej w typowych sytuacjach

  • określa praktyczne sposoby wykorzystania energii kinetycznej

  • wyjaśnia, dlaczego energia potencjalna grawitacji ciała spadającego swobodnie maleje, a kinetyczna rośnie

  • wyjaśnia, dlaczego energia kinetyczna ciała rzuconego pionowo w górę maleje, a potencjalna rośnie

  • opisuje, do jakich czynności życiowych człowiekowi jest potrzebna energia

  • wymienia jednostki, w jakich podajemy wartość energetyczną pokarmów

  • przelicza jednostki czasu

  • stosuje do obliczeń związek mocy z pracą i czasem, w którym ta praca została wykonana

  • porównuje pracę wykonaną w tym samym czasie przez urządzenia o różnej mocy

  • porównuje pracę wykonaną w różnym czasie przez urządzenia o tej samej mocy

  • przelicza energię wyrażoną w kilowatogodzinach na dżule i odwrotnie

  • wyznacza doświadczalnie warunek równowagi dźwigni dwustronnej

  • wyjaśnia, kiedy dźwignia jest w równowadze

  • porównuje otrzymane wyniki z oszacowanymi masami oraz wynikami uzyskanymi przy zastosowaniu wagi

  • wyjaśnia, w jakim celu i w jakich sytuacjach stosujemy maszyny proste

  • opisuje blok nieruchomy

 

Uczeń:

  • rozwiązuje proste zadania, stosując związek pracy z siłą i drogą, na jakiej została wykonana praca

  • wylicza różne formy energii

  • opisuje krótko różne formy energii

  • wymienia sposoby wykorzystania różnych form energii

  • posługuje się proporcjonalnością prostą do obliczenia energii potencjalnej ciała

  • rozwiązuje proste zadania z wykorzystaniem wzoru na energię potencjalną

  • rozwiązuje proste zadania z wykorzystaniem wzoru na energię kinetyczną

  • opisuje wpływ wykonanej pracy na zmianę energii kinetycznej

  • posługuje się pojęciem energii mechanicznej jako sumy energii potencjalnej i kinetycznej